De afgelopen weken kreeg ik vaak dezelfde vraag. “Han, waarom ga je weer terug de politiek in?” En “Waarom kies je voor leef?” 

Mijn antwoord is helder: Ik geloof in mensen. Niet als slogan. Maar omdat ik het gezien heb dat mensen het verschil maken.  Als wethouder zat ik niet alleen in vergaderzalen. Ik zat aan keukentafels bij inwoners die zich zorgen maakten over hun toekomst, hun bedrijf, hun vereniging. Wat me steeds weer opviel? Mensen willen niet tegenover de gemeente staan. Ze willen gehoord worden. Serieus genomen worden. Mee kunnen doen. 

Via Stichting Leergeld zie ik dat misschien nog wel het duidelijkst. Ouders die maar één wens hebben: dat hun kind mee kan doen en niet aan de zijlijn staat. Dat raakt me. Omdat het laat zien waar het echt om gaat. 

Toen we de eerste deelauto in Horst aan de Maas startten, hoorde ik ook scepsis. “Gaat dat hier werken?” Ik snapte die twijfel. Maar wat ik zag, was iets anders. Ik zag mensen die bereid waren het te proberen. Niet wachten. Maar doen. Met als resultaat twee deelauto’s. Dat is voor mij de kern. 

In leef herken ik diezelfde overtuiging. De keuze voor sterke, sociale gemeenschappen. Voor dorpen en wijken waar mensen elkaar kennen en ondersteunen. Voor gelijke kansen. Voor een gemeente die naast inwoners staat. 

Ik geloof niet in politiek die vooral wijst op wat er misgaat, terugverlangt naar vroeger of verdeeldheid zaait. Ik geloof in bouwen, vooruitkijken en samen verantwoordelijkheid nemen. Horst aan de Maas is geen verzameling stenen. Het is een netwerk van mensen. En als we die kracht centraal zetten, kunnen we ongelooflijk veel bereiken. 

Ik geloof in mensen. Daarom kies ik voor leef.