Sinds mijn knie het hardlopen niet meer toelaat stap ik graag op de race- en gravelfiets, zo ook afgelopen zaterdag. Het zonnetje en de Maasduinen zorgde voor een heerlijk rit. Toch bleef bij mij, na mijn fietstocht, vooral een vervelend gevoel achter. Dit kwam door een voorval in de bossen rondom Nijmegen. Op een breed pad in het bos kwamen mij drie wandelaars tegemoet. Toen ik dichterbij kwam werd wel duidelijk dat ze niet van plan waren om ruimte voor mij te maken, en terwijl ik op het uiterste randje van het pad langs de wandelaars wilde rijden zwaaide er een nog even zijn arm voor mijn gezicht. 

Geschrokken keek ik nog even om. De drie grijze mannen deden dat niet en liepen door alsof er niets aan de hand was. Ik dacht, waarom zou je dat doen? Mag je hier niet fietsen? Volgens mij wel. Reed ik te hard? Ik hield toch netjes in? Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het niet zozeer aan mij lag maar dat deze heren liever zouden zien dat er niet wordt gefietst waar zij wandelen. En eerlijk gezegd zou ik ook liever fietsen in een bos zonder wandelaars, maar zo werkt het natuurlijk niet. Het bos is van iedereen en je moet de ander het ook gunnen om op zijn of haar manier van de natuur te genieten. 

Dat gunnen blijkt wel vaker lastig voor ons mensen. Daarom een kleine oproep. Gun een ander zijn hobby’s, zijn successen, zijn gezondheid en zijn geluk. Gun iemand ruimte voor wat fouten of een dag vol chagrijn. Gun een ander zijn eigen smaak, zijn eigen voorkeur, zijn eigen zijn. Maar bovenal gun een fietser een meter pad, dat vindt hij fijn