Vorige week las ik bij de NOS “Wormen blijken belangrijkste oorzaak van PFAS in eieren van hobbykip”. Ik ergerde mij aan deze kop want wormen zijn natuurlijk helemaal niet de oorzaak. De door de mens veroorzaakte wijdverspreide aanwezigheid van PFAS in de bodem is de oorzaak. De ophoping van deze stoffen in wormen is een gevolg. Ik was deze ergernis eigenlijk alweer vergeten totdat ik een LinkedIn bericht van Marcel Dicke, hoogleraar entomologie aan de Wageningen universiteit, las.

Hij had schijnbaar dezelfde ergernis en besloot er uitgebreid op te reageren. Hij benoemt dat PFAS zich via wind over de wereld verspreiden, tot aan gletsjers in het arctisch gebied aan toe. Dat de hoge PFAS-waarden in eieren bij kippen tot 50% embryosterfte kan veroorzaken. Dat ook andere vogels zeer hoge waarden PFAS in hun eieren hebben. Dat heel veel dieren die in de grond leven vol zitten met PFAS. Dat de PFAS uit de grond ook in weer in groente terecht komen. Dat al het kraanwater in Nederland PFAS bevat. En, dat zelfs in ons bloed de concentraties PFAS de norm overschrijden.

In eerste instantie waren de risico’s van PFAS misschien nog niet bekend maar ondertussen springt het ene na het andere sein op rood. Dat wij als samenleving toch gewoon door blijven rijden in de PFAS-trein is eigenlijk onbegrijpelijk. Een geruststelling is dat we straks gewoon de wormen de schuld kunnen geven.