Vorige week hadden we een gesprek op de Twister, de school van mijn zoontje. De juf wilde een aantal zaken bespreken. Mijn zoontje zat erbij, zijn vader en ik waren vooral toehoorders. Want vanaf het eerste moment was duidelijk: dit gesprek was in de eerste plaats voor hém bedoeld. 

En dat vind ik misschien wel het mooiste aan deze school. 

Waar op veel plekken ouders het woord voeren en kinderen er alleen maar bij zitten, gebeurt het op de Twister precies andersom. Daar worden kinderen niet alleen gezien, maar ook echt serieus genomen. Hun mening telt. Hun zorgen, hun observaties, zelfs hun adviezen, alles krijgt ruimte. De juf keek hem aan, stelde vragen, luisterde oprecht. En hij? Hij vertelde, dacht mee, stelde zelf vragen terug. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat een kind zijn eigen leerproces bespreekt. 

Voor mij voelt dat inmiddels bijna vanzelfsprekend. Dat is wat de Twister doet: niet over kinderen praten, maar met kinderen. Niet invullen, maar uitnodigen. Niet bepalen, maar samen onderzoeken. En de ouders een onderdeel laten zijn van het leerproces.  

En terwijl ik daar zat, half trots, half ontroerd, dacht ik: dit is precies wat passend onderwijs zou moeten zijn. Geen systeem, geen vinkjes, maar een houding. Een manier van kijken. Een lieve juf of meester die het kind echt ziet, naar luistert en tijd geeft om te leren en te ontwikkelen. 

Ieder kind verdient onderwijs dat ziet, ondersteunt en versterkt. Dáár ontstaan gelijke kansen.