De asielketen loopt weer vast, dat was de kern van de boodschap die minister van den Brink, per brief, naar alle gemeenten in Nederland stuurde. Hij is met spoed op zoek naar opvangplekken voor asielzoekers en statushouders. Deze opvangcrisis is niet nieuw, het speelt al een paar jaar en we krijgen het maar niet voor elkaar om dit goed op te lossen.

Er zijn vele oorzaken aan te wijzen waarom het niet lukt om de doorstroming in de asielketen op orde te krijgen. De belangrijkste oorzaak is dat we steeds meer op onszelf gericht zijn; mogelijk door zorgen over de hoge levenskosten, de moeilijke zoektocht naar een woning en de maatschappij die steeds verder verhard. Oprechte zorgen waar door de politiek handig gebruik van wordt gemaakt, door in te spelen op die angst en groepen tegenover elkaar te zetten. Dit alles zorgt ervoor dat we minder oog voor elkaar hebben en niet in staat zijn om te werken aan echte oplossingen.

Asielzoekers zijn veelal mensen die op zoek naar een beter leven nadat ze zijn gevlucht voor armoede, oorlog en geweld. Ze willen gewoon een plek om een nieuw leven op te bouwen en hebben niets gedaan om de bestaande angst te rechtvaardigen. Ik zie gelukkig in Horst aan de Maas ook een onderstroom van tolerantie en solidariteit. Zo was er een demonstratie tegen de sluiting van de noodopvang in Horst en hebben we in de afgelopen jaren als gemeente ook een serieuze bijdrage geleverd met de opvang van Oekraïners, minderjarige asielzoekers en de opvang van statushouders met onze doorstroomvoorziening. De structureel beschikbare plekken in de doorstroomvoorziening zouden de minister kunnen helpen en gemeentes met overvolle azc’s kunnen ontlasten.

We hebben de afgelopen jaren, samen met onze inwoners, laten zien dat Horst aan de Maas een plek is waar je welkom bent. Een plek waar je kunt meedoen, ongeacht je afkomst. Laten we dit blijven doen.