Het zomerreces is begonnen. Even afstand nemen van de gemeentepolitiek, opladen en tijd maken voor familie en vrienden. Maar onze laatste raadsbijeenkomst over arbeidsmigratie blijft nog even door mijn hoofd naspelen. 

Terwijl velen van ons genieten van een welverdiende vakantie, werken duizenden arbeidsmigranten door. Zij oogsten ons voedsel, houden distributiecentra draaiende en vullen tekorten op de arbeidsmarkt op. Hun inzet is onmisbaar. Daar mogen we best vaker bij stilstaan. 

Tegelijkertijd zien en horen wij zorgen van inwoners. Wanneer huisvesting onvoldoende is geregeld, buurten onder druk komen te staan of overlast ontstaat, raakt dat de leefbaarheid. Die zorgen verdienen net zo veel aandacht. Voor leef is dit geen keuze tussen de arbeidsmigrant of de inwoner. Menswaardigheid geldt voor iedereen! 

Juist daarom moeten we stoppen met het tegenover elkaar zetten van groepen. De oorzaak ligt niet bij de arbeidsmigrant of de inwoner, maar bij een systeem waarin werkgevers, uitzendbureaus en overheid hun verantwoordelijkheid onvoldoende nemen. Dáár moet de politiek het verschil maken. 

Leef kiest daarom niet voor méér arbeidsmigranten, maar voor beter beleid. Goede huisvesting, fatsoenlijke arbeidsomstandigheden, duidelijke afspraken en stevige handhaving zijn geen vrijblijvende ambities, maar randvoorwaarden. Werkgevers die profiteren van arbeidsmigranten moeten ook verantwoordelijkheid nemen voor hun welzijn. En de gemeente moet daarop durven sturen én handhaven. 

Een sterke samenleving vraagt om meer dan mooie woorden. Ze vraagt om keuzes. Keuzes die arbeidsmigranten beschermen tegen uitbuiting én inwoners beschermen in hun woon- en leefomgeving. Dat is geen tegenstelling, maar juist de enige manier waarop beide belangen samen kunnen gaan. 

Dat is waar leef voor staat: een gemeente waarin menswaardigheid niet afhankelijk is van waar je vandaan komt, maar vanzelfsprekend is voor iedereen!