Iedereen heeft op meerdere momenten in zijn leven zorg of ondersteuning nodig, al is het maar aan het begin en het einde van je leven. Het is tot in detail vastgelegd welke overheid of organisatie verantwoordelijk is voor welke vorm van zorg. Dat is best nuttig, maar het leidt ook tot situaties waarbij de systemen en regels leidend worden. Ik heb het de laatste tijd regelmatig in mijn familie en bij vrienden en bekenden gezien. Mensen komen in een wirwar van wetten en instanties terecht. Als systemen en regels leidend worden dan kan de bedoeling zomaar uit het oog verloren raken. Twee voorbeelden: 

Wij geloven in een Horst aan de Maas waarin kinderen veilig en gezond kunnen opgroeien en waarin jeugdzorg alleen wordt ingezet als dat echt nodig is. Een kind kan wat extra aandacht nodig hebben als de situatie thuis lastig is. Vaak is het voor een leerkracht moeilijk die extra tijd vrij te maken. Als leef geloven we dat de gemeente moet durven investeren in extra ondersteuning in het onderwijs, zodat die ruimte voor de leerkracht wel te maken is en mogelijk jeugdhulp voorkomen kan worden. Ook al betekent dit dat we dan investeren in een systeem waar we officieel als gemeente niet in hoeven te investeren. 

Thuiszorg moet beschikbaar zijn voor inwoners die dit nodig hebben. De praktijk is dat volgens de regels iedere inwoner met een zorgvraag zelf mag kiezen welke zorgaanbieder de zorg levert. Terwijl de meeste mensen het helemaal niets uitmaakt welke organisatie de zorg biedt, als de zorg maar van goede kwaliteit is. Dit systeem betekent dat we daardoor zorg inefficiënt organiseren. In één straat komen soms wel drie of vier verschillende zorgaanbieders. Het gevolg is dat er daardoor minder zorg beschikbaar is. Leef stelt dat dit systeem niet volgens de bedoeling werkt. Durf de keuze voor zorgaanbieder ter discussie te stellen en het belang van beschikbaarheid van zorg voorop te stellen. 

Durf te werken vanuit de bedoeling.